week 13

Over stage kan ik inmiddels bijna een handleiding schrijven met de titel: Hoe laat je de tijd stilstaan zonder echt iets te doen. Het is gelukkig wél altijd gezellig met Dora, Caelin en Josphine, maar inhoudelijk houdt het snel op. Soms hebben we één gast in huis, soms twee—en dat is geen uitnodiging tot hard werken, maar tot urenlang gezellig doen terwijl de klok weigert mee te werken.

Het ouwehoeren gaat daarentegen altijd uitstekend. We hebben dat inmiddels tot kunst verheven. Het enige nadeel is dat hoe leuk het ook is, de dag alsnog voelt alsof hij minimaal 48 uur duurt. Maar ach, we zijn er, we lachen, en dat telt ook… toch?

Gelukkig bestaat er zoiets als het weekend, het enige moment waarop alles ineens wél tempo krijgt.

Vrijdag werd Sinterklaas gevierd. Ja, ook op Malta. Blijkbaar heeft die man gewoon Ryanair geboekt. Er was een echte Sint, veel gratis spullen en ongeveer alle Nederlanders van het eiland op één plek. Resultaat: chaos, gezelligheid en een avond waarvan je halverwege al wist: ja, dit is weer een succes.

Maar zaterdag… zaterdag was het moment waar iedereen voor leefde: PUBGOLF.
De start was alleen iets minder strak dan gepland, omdat Tijn medeorganisator en zelfbenoemd voorbeeldfiguur besloot om een half uur te laat te komen. Dat kon natuurlijk niet ongestraft blijven en werd keurig opgelost met een shotje tequila. Rechtvaardigheid was hersteld.

Na het bekendmaken van de teams en het uitleggen van de regels begon het eerste honk. Verrassend genoeg had bijna iedereen ‘m in één keer… behalve Julian. Die deed er drie slagen over en zette daarmee meteen de toon voor de rest van de avond. Caelin was zichtbaar teleurgesteld en dat gevoel werd alleen maar sterker toen Julian later ook nog zijn glas om tikten goed voor drie extra strafslagen. Binnen vier kroegen stond hun team al op elf slagen. Een prestatie. Niet de goede, maar wel een prestatie.

Naarmate de avond vorderde begon iedereen het steeds beter te voelen. Toen kwam het kantelpunt: de shotjesbar. Hier kon je slagen aftrek verdienen door extra shotjes te nemen een briljant idee op papier en een ramp in uitvoering. Toch grepen Tijn en Senne hun kans en sleepten hiermee de overwinning binnen. Meerdere mensen zijn hier letterlijk en figuurlijk gesneuveld in een moedige poging om bij te blijven.

Zoals traditie het voorschrijft eindigden we de avond in onze vaste club Footloose, waar het nog lang gezellig bleef en de realiteitszin volledig verdween.

Zondag kwamen onze docenten Tanja, Yvonne en Thom langs. Verrassend genoeg was dat ook gewoon gezellig. We hebben even bijgepraat en omdat het blijkbaar een ongeschreven regel is dat als de docenten er zijn, er ook gedronken moet worden, begonnen we bij ons, gingen door naar Tex Mex en eindigden ja hoor wéér in Footloose.

Als absolute afsluiter kreeg ik van mijn vertegenwoordiger (Thom) te horen dat ik de volgende stagedag later mocht beginnen. Daar heb ik uiteraard dankbaar gebruik van gemaakt. Niet iedereen was het daar mee eens, maar gelukkig kon de manager er hard om lachen en is alles zonder problemen afgelopen.